Sindsdien is de situatie voor de honderden overgebleven en teruggekeerde vluchtelingen enkel erbarmelijker geworden. Waar ze vroeger in de kampen konden overleven in hutten en tentenkampen met de nodige voorzieningen, moeten ze nu overleven in de struiken en bossen zonder ook maar één kraantje water.

Dat is onder meer het geval in het recreatiedomein Puythouck nabij Groot-Sinten, Duinkerke. Aan de grote vijver staan enkele Fransen te vissen, enkele stappen verder staan er over het hele domein kleine tenten verspreid, waar zelfs gezinnen met jonge kinderen overleven, tussen het puin, het vuil en de modder. Iedere week ruimt de politie alles op en maken ze alles onbruikbaar met pepperspray. De vluchtelingen moeten iedere week verhuizen. “Dat maakt ook de hulpverlening zo ontzettend moeilijk. We weten nooit wie waar zit”, aldus Sofie D’hulster van vzw Humain. Bovendien is er onlangs schurft uitgebroken.

Even verderop is er een noodopvang in een sportzaal, maar daar kan niet iedereen terecht en heerst er vooral chaos en desinformatie. Een zwangere vrouw wil even naar buiten komen. “Ik krijg niets van begeleiding en hulp is er amper”, getuigt ze stil. “Soms, op onregelmatige tijdstippen en dagen, passeren er bussen om vluchtelingen op te halen en naar een opvangcentrum te brengen, maar weinigen stappen op omdat ze vrezen zich te moeten registreren. En zij die zich willen registreren moeten drie maanden wachten op hun procedure, zonder bewijs van inschrijven. Er is een totaal gebrek aan correcte info”, aldus Patrick Legein van vzw Humain. “Velen staren zich blind op Groot-Brittannië, maar de situatie is er niet altijd beter, integendeel.”

In Calais dezelfde situatie. Er zijn in de buurt van de oude Jungle verschillende kleinere tentenkampen ontstaan van waaruit transitvluchtelingen nog dagelijks proberen de oversteek naar Groot-Brittannië te maken. Rond Calais zouden nog een duizendtal migranten leven, waarvan zeker tien procent niet-begeleide minderjarigen. Na de ontmanteling van Calais werden zo’n 400 nietbegeleide jongeren naar Groot-Brittannië gebracht onder het Dubs Amendment. De jongste maanden is dat quasi volledig stilgevallen.

“Na de ontmanteling zijn honderden niet-begeleide minderjarigen een bus opgestapt met het idee in Groot-Brittannië uit te komen. Dat werd hen beloofd. Ze werden echter naar een opvangcentrum ergens in Frankrijk gebracht. Dat heeft het wantrouwen bij de jongeren ontzettend vergroot”, aldus Broeder Johannes, een West-Vlaamse hulpverlener in Calais.

Eén iets keert heel vaak terug bij de migranten. Oostende is opnieuw een optie nu er begin mei weer een ferryverbinding komt. “Ik heb vannacht geprobeerd in Calais de oversteek te maken met een vrachtwagen vanuit Oostende. Nu ga ik terug naar Oostende waar ik verblijf, om opnieuw te proberen, maar binnenkort proberen we gewoon vanuit Oostende in Engeland te raken”, biecht een 19-jarige Afghaan op. Vzw Humain wil alvast lessen trekken uit de situatie in Puythouck en Calais en een informatie- en zorgpunt oprichten aan de Vlaamse kust.

Europarlementslid Hilde Vautmans en Heidi De Pauw, CEO van Child Focus, trokken vandaag mee omdat ze zich het lot van de nietbegeleide minderjarige en de kinderen aantrekken. “We willen met Child Focus dat er werk wordt gemaakt van een betere registratie in Frankrijk. Er zijn bijvoorbeeld geregistreerde jongeren uit Brussel die als vermist worden opgegeven, maar die dan bijvoorbeeld hier in één van de centra terug opduiken”, aldus De Pauw. “We vragen een goede uitwisseling van gegevens tussen de landen. Dat is ontzettend belangrijk.”

Kinderen en niet-begeleide minderjarigen zijn vaak het grootste slachtoffer van de mensensmokkelaars. Opvang voor minderjarigen is er amper. Er is in Saint-Omer een gespecialiseerd centrum, maar dat zit bijna altijd vol. Bovendien geldt voor de transitvluchtelingen hetzelfde probleem als met andere centra, het ligt te ver om van daaruit de oversteek te maken naar hun “beloofde” land.


Delen: