Helaas betekent deze periode voor vele mensen kommer en kwel. Slapen in een tent (of zonder), op wak karton, met weinig of geen eten en vaak zelfs zonder moeder, vader, broer of zus. Kwetsbaar voor misbruik of geweld. 

Dagelijks bevinden zich in Europa duizenden niet-begeleide minderjarigen in onveilige omstandigheden, zonder de bescherming die ze verdienen. Vogels voor de kat. Ze moesten niet alleen hun hebben en houden achterlaten en op een gammele boot kruipen. In Europa kregen ze ook nog eens het deksel op de neus. 

Straks is het twee jaar geleden dat Europol bekend maakte dat 10.000 migrantenkinderen verdwenen in Europa. Toen reageerde iedereen geschokt, maar vandaag staan we niet veel verder. Nog steeds verdwijnen er kinderen. Nog steeds slapen minderjarigen in de kou. Nog steeds krijgen kinderen niet de juiste opvang. Nog steeds moeten ze meer dan een jaar wachten op familiehereniging. Nog steeds kennen ze hun rechten niet. Het volledige lijstje is nog langer. Te lang. Wat ze wel krijgen, is misbruik en discriminatie.

Wie verantwoordelijkheid draagt? Geen mens die het weet. De hete kolen worden liever doorgeschoven. Tijdens de Europese top kwamen staatshoofden en regeringsleiders nog steeds niet tot een doortastende aanpak.

Bovendien, hebben we het dan nog niet eens over de situatie overzees. Slavernij, kinderarbeid en foltering. En natuurlijk niet te vergeten de blijvende oorlogssituaties.

Indien we migratie goed willen organiseren, moet er gewoonweg een correcte hervorming gebeuren. We moeten naar een eenvoudig en fair Europees systeem waarmee mensenrechten gerespecteerd worden en waarbij de inspanningen gedeeld worden. En, last but not least, moeten er voor kinderen dringend bijzondere maatregelen genomen worden.

Laten we de komende weken dus niet enkel feestvieren, maar ook onszelf de spiegel voorhouden.

 


Delen: