Europees Parlement versterkt vrijheid en gendergelijkheid met proxy voting
29 april 2026
Verenigen om oorlog af te wenden
Op 9 mei vieren we Europa als vredesproject, terwijl de oorlogsdreiging net nu sterker is dan in jaren. In plaats van te wachten tot oorlog ons samenbrengt, moeten we ons nú verenigen om die te voorkomen. Rusland zal zijn imperialisme niet staken, tenzij het in Oekraïne een halt wordt toegeroepen. En als we zwak zijn, zal het ook Europa aanvallen. Vertrouwen op de VS voor onze bescherming is daarbij een gevaarlijke gok. Tegelijkertijd lijken onze Europese legers eerder op bonsaiboompjes: klein, duur en kwetsbaar. Wat we nodig hebben, is één stevige eik die ons tegen de storm beschermt.
Gelukkig heeft Europa geen plan B nodig naast een door de VS gedomineerde NAVO. We kunnen terug naar plan A uit 1950: de Europese Defensie-Unie, met gezamenlijke besluitvorming, geïntegreerde commandostructuren, strategische capaciteiten en een snelle reactiemacht. Een dergelijke Defensie-Unie zou de NAVO niet dupliceren, maar juist versterken met een robuuste Europese pijler die indien nodig zelfstandig kan optreden: autonoom inzetbaar, niet gescheiden.
Twee derde van de Europeanen wil dat Europa zichzelf onafhankelijk kan verdedigen.* Wij zijn leden van het Europees Parlement die dat doel delen. Als we nu handelen, kan Europa de vrijheid van zijn 450 miljoen burgers beschermen en zijn oorspronkelijke vredesbelofte waarmaken. Maar vooruitgang is simpelweg te traag. De woorden van nationale regeringen worden te vaak niet gevolgd door daden.
Tijd kopen, maar verspillen
In de afgelopen jaren betekende EU-VS-‘diplomatie’ het kopen van tijd door middel van toegeeflijkheid. Maar na een jaar van Amerikaanse druk op Oekraïne, unilaterale tarieven, inmenging in onze verkiezingen en dreigementen om Groenland te annexeren, is het duidelijk dat die strategie heeft gefaald.
De gedachte was dat Europa die tijd zou gebruiken om zijn defensie-industrie op te schalen, een echte interne markt voor defensie op te bouwen, militaire capaciteiten te versterken en weerbaarder te worden tegen hybride aanvallen en buitenlandse inmenging.
Nationale leiders hebben herhaaldelijk de politieke wens uitgesproken om dit te doen, maar echte politieke wil ontbreekt. De snelle opschaling van de Europese productie van artilleriegranaten laat zien wat mogelijk is wanneer die wil er wél is. Op andere terreinen blijft die versnelling uit. Dat brengt Europeanen in gevaar.
Gestruikel bij de eerste stappen
De “defensie-omnibus” zet de eerste stappen: minder tijd, lagere kosten en minder bureaucratie voor defensieproductie. Het voorstel moet onze defensie-industrie en -markt integreren en gezamenlijke aanbestedingen mogelijk maken. Gezamenlijke aankopen kunnen tot 100 miljard euro per jaar besparen.
Maar nationaal eigenbelang en de bescherming van binnenlandse industrieën blijven échte vooruitgang blokkeren. Bij defensieaanbestedingen belemmert die houding dat materieel uit de EU en haar bondgenoten voorrang krijgt. Pogingen om automatische goedkeuring van vergunningen na deadlines af te zwakken, dreigen cruciale productielocaties jaren te vertragen. Vergunningen voor intra-EU-overdrachten en de behandeling van componenten blijven geblokkeerd, waardoor nationale handelsbarrières overeind blijven.
Deze wetgeving had vorig jaar al rond moeten zijn, maar lidstaten blijven vastzitten in hun nationale loopgraven. Ondertussen heeft Poetin het afgelopen jaar zes nieuwe divisies uitgerust. We moeten een recordtempo halen, maar de lidstaten struikelen al over de eerste horde.
De race winnen
Dat moet anders. Europa moet handelen als één verenigde macht. De tijdslijnen zijn krap. De VS hebben een deadline gesteld: tegen 2027 moeten Europeanen meer verantwoordelijkheid binnen de NAVO nemen. De oorlog met Iran kan die druk verder opvoeren. Dat lukt alleen als we sleutelpartners integreren in een Europese Defensie-Unie: het VK, Noorwegen, Canada en vooral Oekraïne.
Drie stappen zijn cruciaal:
- Dringend de defensie-omnibus aannemen, met bindende regels om de productie op te schalen;
- Een echte interne markt voor defensie creëren, afhankelijkheden verminderen, interoperabiliteit vergroten en schaalvoordelen benutten;
- Een Europese Defensie-Unie opbouwen die de NAVO versterkt, maar ook onafhankelijk van de Verenigde Staten kan opereren, met op termijn de verdere integratie van onze strijdkrachten.
De Europese Commissie en het Europees Parlement zijn er klaar voor. Nu is het aan de nationale regeringen. Onze oproep aan alle lidstaten op deze Europadag is eenvoudig: bouw een Europese Defensie-Unie — en doe het nu.
Zoals Paul-Henri Spaak in een andere tijd waarschuwde: “Il n’est pas encore trop tard, mais il est temps.”
* https://bebartlet.com/european-pulse-forum-2026/#defense
Ondertekend door:
- Hilde Vautmans (Renew), Belgium
- Marie-Agnes Strack-Zimmermann, Chair of the Security and Defence Committee (Renew), Germany
- Rasa Juknevičienė (EPP), Lithuania
- Wouter Beke (EPP), Belgium
- Matej Tonin (EPP), Slovenia
- Michael Gahler (EPP), Germany
- Sven Mikser (S&D), Estonia, SEDE coordinator
- Thijs Reuten (S&D), Netherlands
- Tobias Cremer (S&D), Germany
- Thomas Pellerin Carlin (S&D), France
- Nathalie Loiseau (Renew), France, SEDE coordinator
- Helmut Brandstätter (Renew), Austria
- Lucia Yar (Renew), Slovakia
- Lukas Sieper (Renew), Germany
- Bart Groothuis (Renew), Netherlands
- Gerben-Jan Gerbrandy (Renew), Netherlands
- Martins Stakis (Greens/EFA), Latvia, SEDE coordinator
- Hannah Neumann (Greens/EFA), Germany
- Daniel Freund (Greens/EFA), Germany
- Reinier van Lanschot (Volt), Netherlands
- Kai Tegethoff (Volt), Germany
- Anna Strolenberg (Volt), Netherlands
- Damian Boeselager (Volt), Germany
- Nela Riehl (Volt), Germany
- Sergey Lagodinsky (Greens/EFA), Germany
